Ultime 2010

Real icon. Only made in the best years (after 2010 only 2011 and 2014 were made), one barrel, 250 bottles, 100+ year old vines. Truely ‘the end’. Métras’ interpretation of gamay. Unicorn angle.

Advertenties

Image

Voor de ingang van het restaurant treuzel ik. Binnen wacht het weerzien met een jeugdvriend. Al jaren hebben we elkaar niet gesproken maar vanmiddag kruiste op het internet ineens onze wegen. Hij stelde een vraag, ik antwoordde. En nu, amper een paar uur later, treffen we elkaar hier. Het weerzien is hartelijk, de tijd tussen ooit en nu wordt in rap tempo doorgenomen.

We drinken water en al snel komt er eten op tafel. Het is heerlijk. Perfect gegaard vlees van Duroc varken, boerderijkip en Fleckvieh dubbeldoelrund, een geniale aardappel-daslookpuree en een uitzonderlijk fijne friszure salade van veldkers, klaverzuringknol en mosterdspinazie. Spectaculaire eenvoud en qua smaak absolute top. Dat belooft wat, want dit is pas de personeelsmaaltijd.

Vandaag help ik een vriend uit de brand en ben ik voor één avond gastheer in een vreemd huis. Met veel plezier, want het is een huis naar mijn hart. Het pure karakter van deze plek straalt op mij af en vervult me met het genoegen er deel van uit te maken, ook al is het maar voor één avond.

Op de wijnkaart tref ik ook oude bekenden. Onder meer de fantastische Viognier (Vin de Pays Collines Rhodaniennes) Les Contours de Deponcins 2011 van François Villard. Een net-geen-Condrieu, maar absoluut beter dan het gemiddelde echte werk uit die regio (overigens ook te koop bij Wijnhandel Koninginneweg voor € 26,50). Snel proef ik nog een aantal andere wijnen door. Stuk voor stuk mooi.

Vol vertrouwen trek ik mijn schort recht.  Het wachten is op de gasten.

Image

Het wijnexamen beheerste de afgelopen maand mijn leven. Dertig dagen lang leefde ik in innige omhelzing met mijn wijnstudieboek, studeren duwde ander tijdverdrijf naar de achtergrond. Zelfs Gustave Flaubert en Thomas Mann kwamen niet meer van de boekenplank af.

Blind proeven is verreweg het moeilijkste (en interessantste) onderdeel van het examen. In de aanloop naar een succesvol ‘demasqué’ stel ik een uitgebreide proefnotitie op schrift die wordt beoordeeld op vier-en-twintig verschillende onderdelen. Het ontmaskeren van een wijn is zo bizar lastig dat ik er maar al te graag extreem goed in zou willen zijn.

Jammer genoeg ben ik dat niet.

In mijn dromen ontmasker ik feilloos elke fles. Zonder twijfel schrijf ik de wijn toe aan de juiste druivensoort, foutloos beredeneer ik welke streek en jaartal er in het spel zijn. Ik kan aan een wijn ruiken op welke heuvel de druiven gerijpt zijn.

Terug naar de realiteit.

Over de witte wijn schrijf ik een aardige proefnotitie en het is mij duidelijk dat het om een Elzasser Gewurztraminer gaat. Bij de rode wijn ga ik de mist in. Ik kan er geen Valpolicella in herkennen.

Om direct af te rekenen met een aanstaand trauma drink ik deze week elke dag een andere Valpolicella. Vandaag de Ripasso van wijnhuis Le Marognole (te koop bij Monega voor € 14,95); een echte blockbuster. Amarone junior. Ik proef ingedikte smaken van in eau-de-vie gestoofde bramen en zwarte kersen, een tikje mint en zoete vanilletonen van een forse houtopvoeding.

Trauma’s zijn er om verwerkt te worden.

 

zon

Het is kokend heet vandaag, de zon schijnt fel en drukt mij telkens naar de schaduwzijde van de straat. Op mijn favoriete manier verken ik de stad. De plekken waar koks en sommeliers zijn beloond met sterren en koksmutsen bepalen mijn route. Ik slenter van restaurant naar wijnbar, van bistro naar brasserie. Grondig bestudeer ik de menukaarten. Ze vertellen het culinaire verhaal van Aix-en-Provence.

Door de aanblik van een spierwitte muur in vol zonlicht knijp ik met m’n ogen. Achter een stenen borstbeeld van Emile Zola schuil ik voor het beukende licht. Toch weet het mij, door weerspiegeling in autoruiten en winkelramen, overal te vinden. Op de vlucht voor de zon laat Aix-en-Provence me verdwalen in haar prachtig doolhof van stegen, parken en pleinen. Pesterig vallen er zonnestralen langs het volgende hoekhuis. In de schaduw het kruispunt oversteken zit er niet in.

Het scherpe licht krijgt grip op me. Op een rommelig terras –platanen, tafels en stoelen staan zonder regelmaat door elkaar– vind ik een plek in de schaduw. Ik vraag de kelner om een verfrissende wijn uit de omliggende wijngaarden van de Coteaux d’Aix-en-Provence en alhoewel ik mij begeef in het land van duizend-en-één rosés  wordt er een witte wijn geserveerd. De koele wijn –Sanlaurey Blanc 2010 van Domaine les Toulons (in Nederland te verkrijgen bij La Vie Le Vin)– vol citrusfrisheid verkwikt direct, als een plots opstekende Mistral.

Achter het bladerdek van de platanen schijnt de zon nog steeds voluit, maar opvallend vriendelijker dan zonet.

Image

In het ruwe land van de Marken veranderen de hoge toppen van de Apennijnen, op weg naar de Adriatische kust, in een zee van groene heuvels. Dit is het domein van Terracruda, een wijnhuis waar hedendaagse kwaliteit hand in hand gaat met de zoektocht naar verloren gewaande tradities. Uitgestorven druivenrassen worden hier weer op de kaart gezet. Een nobel streven met vaak prachtige resultaten.

Een mooi voorbeeld is de (eerder beschreven) Incrocio Bruni 54 druif. Hiervan was, weggestopt in een laboratorium, nog welgeteld één stekje over. Nu staat de druif weer aangeplant en geeft ie aantrekkelijke wijn. Weliswaar met een weinig aanlokkelijke naam –ik denk eerder aan een schroef met afwijkende maatvoering dan aan een fijn glas– maar goed.

Minder kleinschalig, maar zeker niet alom bekend, is Vernaccia di Pergola. Een naam waar ik gelukkig wél direct dorst van krijg. De rode wijn die Terracruda er van maakt (Vettina) is er eentje met een duidelijk aromatische stijl. Vol verwijzingen naar rozen, viooltjes en bloesem. Smaken die maar zelden zó duidelijk naar voren komen in rode wijn.

Binnen mijn proefgroep waren de reacties op deze wijn vergelijkbaar met wat koriander op kruidengebied teweegbrengt. De meerderheid valt direct voor de uitgesproken afwijkende smaak, maar niet iedereen. De meningen bevatten weinig grijstinten, het is zwart of wit. Houden van of haten. Ik nestel mij in de voorhoede van de groep liefhebbers. Dit buitenbeentje doet mij weer beseffen hoe breed het smakenspectrum van rode wijn kan zijn. Waarvoor dank Terracruda.

Ontmoet de wijnmaker van Terracruda op 30/11 bij Monega in Amsterdam-Oost

Image

De kok is een bohemien en kleedt zich ook zo. Hij hanteert potten en pannen in een loszittende kleurige kabeltrui, om z’n nek is een fijn sjaaltje gedrapeerd en het fel groene veertje benadrukt de absolute noodzaak van de zwarte hoed. Uit principe draagt hij geen buis. Wel een snor, in een hoek omlaag.

diVino, al jaren ben ik er wekelijks te vinden. Dit is mijn Cocagne. De glazen, die zo groot zijn als engelenhoofden, vullen zich als vanzelf met het lekkerste sap. Er is capocollo, venkelsalami, prosciutto, salami cotto, bresaola en mortadella. Kazen zijn er uit alle windstreken van Italië en, wanneer het seizoen daar is, zijn er ook truffels uit Piëmonte. De wervelwind van in luid Italiaans geannonceerde gerechten, scherpe geuren van zojuist aangezette knoflook, dorstige kelen en opbloeiende liefde tussen vreemdelingen gaat nooit liggen. Er heerst perfecte chaos.

Ik zit aan de bar, luister naar het lawaai en observeer. In stilte, als het oog van de orkaan. Ondertussen vergrijp ik mij aan de ‘Monte Sella’ 2011 van wijnhuis Le Mandolare. Een overvloedige wijn met veel van alles. Soave gemaakt als een Amarone. Geconcentreerd garganega sap waarvan je hoofd op hol slaat. Tropisch fruit, vanille, ananas en amandelspijs. Krachtige zuren en fijne bitters. Goudgele weelde in een glas.

Na een aantal glazen daalt er vanuit de hemel een godin neer. Naast mij op de kruk zie ik haar sierlijke grijze lok pas goed. Ze draagt druiventrossen als oorbellen. Ja, dit moet luilekkerland zijn.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

De ‘Monte Sella’ 2011 speelde ook een rol in WIJNVERHALEN op zondag 17 november 2013, met wijnbar diVino als decor. Kijk voor een kort resumé van deze avond op http://www.monega.nl/wijnverhalen

Image

Op zondag 17 november 2013 namen Monega Wine, Food & Mood, Boetegewoen en De Vrijetijdssommelier de meest chaotische en gezelligste wijnbar van Amsterdam (Wijnbar diVino) over voor een middag WIJNVERHALEN.

Onze gasten werden ontvangen met een glas prosecco en kregen vervolgens vijf heerlijke amuses geserveerd, in combinatie met vijf proefglaasjes fijne wijn. In de knusse en overvolle wijnbar werden de aanwezigen overspoeld met wijnverhalen, wijn/spijs experimenten en heerlijk eten.

Kijk voor een kort resumé van deze dag op http://www.monega.nl/wijnverhalen